~The End~...of misschien net niet?

'Niemand ziet ons' is afgelopen. En heeft meer voor me betekend dan wat dan ook dit jaar.
Niet alleen heb ik fantastische mensen leren kennen, ook heeft het me veranderd. Bepaalde muren heb ik kunnen neertrekken die heel persoonlijk lagen, en waar ik zonder 'niemand ziet ons' waarschijnlijk nog altijd mee zou zitten. Mijn zelfvertrouwen is ook omhoog gegaan (en geloof mij, dat was nodig)

Ik zou graag wat mensen willen bedanken: Annemie Meysmans en Johan Temmerman voor al hun goed werk, Veerle Colle om zo een fantastische regie op touw te zetten, maar vooral Johan.

Johan, jij hebt hier enorm veel tijd in gestoken zonder eigen winstbejag en je hebt ons willen opbouwen op een positieve manier. Je was ons tot steun als we het nodig hadden, en je hebt bergen verzet. Je hield je vaak op de achtergrond als organisator (wat ook moeilijk anders kon met zo'n bende babbelaars), maar zonder jou was niets tot een goed einde gekomen. We zijn opgebouwd op verschillende niveau's. Zowel op geestelijk vlak als op vlak van theaterskills. Je was fantastisch! Dankjewel voor alles!

Toch krijgt 'Niemand ziet ons' nog een staartje...

21 februari zijn Johan en ik naar een dag geweest over straatkinderen, en we hebben onze musical daar voorgesteld met de workshops.
Aangezien de productie afgelopen is, spelen we de voorstelling niet meer, maar na ons uurtje dat we leerkrachten (jaja, leerkrachten) onderwezen hadden, kwamen er drie godsdienstleerkrachten naar me toe, met het gevolg dat ik op 12 maart voor 4 klassen van ongeveer 20 jongeren twee workshops mag geven rond straatkinderen. (heel de voormiddag)

Het probleem van straatkinderen wordt aangekaart, en dat was een van de doelen die we wouden bereiken

De musical was alle moeite waard, ik heb er nog geen moment spijt van gehad dat ik eraan meegedaan heb.

Dankjewel lieve Vader, voor de kans die u mij (en ook de anderen) gegeven hebt.

~Sarah~

Laatste voorstelling

Het is momenteel heel stil in de hartjes van de cast & crew van Niemand Ziet Ons, want het is namelijk voorbij. Op 19 december 2009 hebben we voor de laatste keer alles op alles gezet, ditmaal in de Mark Liebrechtschouwburg in Mortsel. Een fantastische zaal om in stijl af te sluiten! Iedereen heeft zich enorm geamuseerd op deze dag, het is gewoon voorbij gevlogen!

We kwamen toe in verschillende groepjes. Wij (Annemie, Filip, Nele, Sander, Jolien en Wouter) gingen met de trein vanuit Mechelen naar Mortsel Oude God. Van daaruit was het nog even zoeken en wandelen naar de schouwburg, waar we rond de middag aankwamen. Iedereen koos z'n plekje in een van de loges, de groene, de paarse, de oranje, de blauwe, de gele, de rode, ... Plaats was er dus alleszins genoeg, ook óp het podium. Nadat we een beetje gesetteld waren, aten we ons middagmaal, en verkondigde JoP dat we voor de allereerste keer op schema zaten, jawel! In de eetruimte lag er vanalle lekkers, verschillende castleden hadden iets gebakken of klaargemaakt. Ook kerstwensen werden er die dag naar de hoofden gesmeten. Kortom: iedereen werd een beetje emotioneel op deze laatste voorstellingsdag.
Na het eten, en nadat de cast zéér indiscreet de laatste handen legde aan zijn bedankkaartjes voor de crew, begon de generale repetitie. Eliane, onze danscoach, was ook van de partij, tot grote dankbaarheid en zelfs opluchting van velen! (Ongelofelijk dat ze die dansjes nog kende, na enkele maanden. Maar ja, ze heeft die dan ook een stuk of 100 keer moeten voordoen vooraleer we het een beetje konden...) De laatste repetitie was met alles erop en eraan (behalve Amy), en zelfs met improvisaties die tot hilarische scènes leidden. Na het avondeten, gingen we ons schminken en drukmaken dat Amy er verdorie nog steeds niet was. Wel 10x heeft ze gebeld, namen we niet op, vond ze de schouwburg niet... Enkele minuten voor 8, toen de groep bijeenzat in een van de gekleurde loges, was er een verrassingsmoment, met cadeautjes voor de crew, en kaartjes en lieve wensen en natuurlijk ook even stille tijd en gebed. Gelukkig kwam Amy nét op tijd opduiken, heeft ze zich nog in speedtempo kunnen klaarmaken. En we waren dus gereed om voor de laatste keer te dansen/springen/vechten/zweten/zingen/kwelen/schreeuwen/schelden/... bij NIEMAND ZIET ONS de musical. Na het optreden was er geen tijd voor traantjes, want we moesten om 23u al buiten zijn uit onze fantastische zaal. Iedereen ging moe en voldaan naar huis. (Jammer genoeg geen afterparty, neen, maar die komt zéker nog!)

Ik heb me echt enorm geamuseerd tijdens dit project. Het is ongelofelijk hoeveel je gaat houden en hoe hard je gehecht raakt aan deze mensen in 1 jaar. Voor mij heeft dat jaar absoluut niet lang genoeg geduurd...

Wie es een kijkje wil nemen achter de schermen op deze laatste opvoeringsdag, kan surfen naar http://vimeo.com/8413927. Filmpje gemaakt door onze fantastische regisseuse, Veerle Colle.

Graag wil ik jullie er ook op wijzen dat vandaag vijf jaar geleden, op 29 december 2004, er een ideetje ontsproot in de knappe kop van Veerle Colle, en dat toen Niemand Ziet Ons geboren is. Happy birthday!


Veel liefs van NeP!

9 mei 2009: na de eerste opvoering (try-out) in Dilbeek

Een week vroeger op het meest fantastische weekend dat ik ooit heb beleefd, eveneens in Dilbeek:

november 2008: de eerste repetitie in Mechelen

Voorstelling in Waardamme, een dag uit het leven van Sarah

Zaterdag -weer een dag vol mooie herinneringen- waar ik het vroege opstaan ervoor over had...

We (de cast en de crew) zijn echt een fantastische groep. Ik zie hen doodgraag EN ben enorm blij dat ik in de musical zit. De musical is voor mij echt een thuishaven...

Za

terdag speelden we 2 keer. Een voorstelling om 15u en ee

n voorstelling om 20u.

Maar laat ik beginnen bij het begin...

Op 28 november, was er eens een meisje die om 06:00 haar wekker hoorde afgaan.

Ze dacht 'al 6u! neeeeee:-S...'

maar kort daarop bedacht ze zich, want ergens zo een 150km van de plaats waar ze woonde, hoorde ook iemand een wekker afgaan, die zich gauw bij haar zou voegen. En hoe langer ze op was, hoe blijer ze werd. Hij was degene die ervoor zorgde dat ze niet alleen zat in het station van Gent; Wouter.

Na samen ontbeten te hebben (en gelachen te hebben met een stagiair van de panos) voegden zich al gauw 3 mensen bij het gezelschap. Men noemde hen jonasdi,

Veerle en Simon. Dit raar en bizar gezelschap schreed voort naar Brugge waar ze de bus

namen naar Waardamme met één doel... Zo een 400-tal mensen een onvergetelijke dag te bezorgen.

Toen ze eindelijk toekwamen kwam het meisje

tot de constatatie dat een paar leden van de crew waaronder Thomas (waar ze heel dankbaar voor was) en nog wat andere fantastische mensen haar werk al hadden gedaan; standjes maken voor de infomarkt. ze kon haar geluk niet op :P

Na samen gegeten te hebben en iedereen een dikke knuffel te geven namen ze de liedjes nog eens door met de vocal coach en het orkest en deden daarna een Soundcheck. Toen moesten ze nog worden geschminkt, waarna ze twee geslaagde voorstellingen speelden MET twee volle zalen...

THE END

Om nog wat uit te wijden over de voorstellingen zelf...die waren keileuk!

In de namiddag waren er veel vormelingen komen kijken, ze waren met ongeveer 200! we deden na de voorstelling met hen nog verschillende workshops en ze vonden die echt leuk! (allé mijn groep toch^^) EN we kregen T-shirts!

Nadat het publiek vertrokken was zorgde de catering voor Frietjes :p waar we ze heel dankbaar voor waren. Nog één voorstelling te gaan die dag... We hadden gehoord dat de oude cast van Niemand ziet ons ging komen kijken, en we waren benieuwd naar wat zij van de musical zouden vinden.

Na het applaus, toen de gordijnen aan het dichtgaan waren, gingen die ineens weer open (en we wisten niet waar we het hadden),

en kwam de oude cast het podium op,...met een cadeautje :D (met een bijzondere dank aan Martine Colle^^) we waren in de wolken :-)

Nadat het publiek druppelgewijs vertrok (en er bleven er nog veel plakken) begon de afbraak. dat gebeurde nogal creatief, want blijkbaar was onze stoere bendeleider een jazzdancetalent :p

Eigenlijk hadden we een klein dansspektakel die avond backstage, maar niemand zou het geweten hebben, want langzaamaan, vloeide de energie weg, lagen ze allemaal in een zetel, droomden ze weg, genietend van de mijmering aan een opnieuw fantastische dag...

Old School Niemand Ziet Ons

Wat een vreemd gevoel krijg je, wanneer je plots voor je ogen 2 casten van Niemand Ziet Ons ziet. Jammer dat niet iédereen van de vorige cast er bij kon zijn.

Ze waren met 24 vroeger. De cast. (We stonden minimum met 20 op het podium.)

Wat een bende en wat een tijd. In 3 maanden hebben we toen de musical in elkaar geknutseld, opgevoerd, toen perfectioneert en opniéuw een paar keren opgevoerd.

We zijn zelf over de grens gegaan en hebben op Spring 2007 ons laatste optreden opgevoerd.

Ik had een relatie met een bendeleider en kreeg kippenvel achter de schermen.

Je kan het niet vergelijken met de tijd die ik nu samen doorbreng bij Go-Live. Dat is anders.

Héél intens, héél wat werk, héél wat plezier, héél wat supertoffe mensen,...

en,hé! Er zijn hier ook bendeleiders bij!

Oudenaarde

Dit weekend trokken cast en crew naar Leupegem (vlakbij Oudenaarde) om daar twee opvoeringen te doen. Fijne tijd hebben we gehad!
De voorstelling van zaterdagavond ging goed, ondanks een mager gevulde zaal en enkele foutjes met de muziek. No stress! Er kwamen goeie reacties uit het publiek. Met dank aan Sarah konden we overnachten in het jongerenlokaal van de evangelische gemeente Oudenaarde. Ons avondverhaaltje was een uitbeeldspelletje van woorden zoals 'boskabouter', 'middagpauze', 'Jelle Cleymans' en 'butterfly-effect'. En ondanks enkele onvermoeibare babbelaars stonden we zondag rond half 9 op, de ene al wat frisser en monterder dan de andere :) Na een voormiddag vol "schoolwerk" (lees: facebook), stonden we om 15u weer op het podium.
Dit weekend heeft de NZO-groep weer fijne momenten mogen beleven. Als een hechte familie hangen we aan elkaar. Vraag het de cast, het zou voor eeuwig zo blijven.
Dit waren onze 5e en 6e voorstelling. Nu nog 3 te gaan!

Met dank aan:
- De evangelische gemeente voor de heerlijke spaghetti (en voor het rekening houden met onze vegetarische vrienden).
- Mathias Wielfaert en Kristof Colle als stand-ins voor onze Marcellos.
- De Europcar, de FlipMobiel met de Herman-Van-Veen-muziek, en mama en papa De Munter voor het vervoer.
- Iedereen die bijdroeg tot dit onvergetelijke weekend!


Namens de NZO-cast (en -crew),
NeP.

Première

De première van Niemand Ziet Ons in Mechelen was een zeer geslaagde voorstelling.
De zaal was goed vol en het applaus op het einde was hartverwarmend.
Er zijn tranen gevloeid in de zaal en de boodschap werd mee genomen.
We zijn zeer tevreden over de hele avond.

Na de musical gingen de workshops van Nacht Zonder Dak door en werd er ook een streetsleep gehouden. Een koude nacht, om mee te leven met straatkinderen over de hele wereld.
Eerlijk gezegd, we amuseerden ons wel, maar of we dit dagelijks zouden kunnen volhouden?
Dat is wat anders.

De musical speelt nog een aantal keren samen met Nacht Zonder Dak, misschien ook in jouw buurt:

tickets en info:
www.nachtzonderdak.be

Trailer 'Niemand Ziet Ons'

om hem te bekijken, volg de link:

http://vimeo.com/6281036


We zitten aan de laatste voorbereiding.
Op 5 september gaat de musical in première in de stadsschouwburg van Mechelen!
De voorverkoop sluit nu vrijdag 28 augustus.
Wees er snel bij, bestel je tickets: www.nachtzonderdak.be